De wereld is mooi Of: hoe de helden van AV nooit in één dag op de plaats van bestemming kwamen. Een liftverslag van Annegreet en Daan Zoals alle goede avonturen begon de onze ook op een vroege ochtend. Terwijl alle andere groepen, met één uitzondering, met de trein van 5 uur een eind op weg gingen beschouwden wij dit als valsspelen en bovendien te vroeg, dus wij besloten om om 7:00 a.m. te vertrekken. Elkaar perfect aanvullend (Daan had de koffie meegenomen en Annegreet een kaart van Frankrijk en een grote stift) begroetten wij elkaar bij de Malietoren achter CS. Een bordje was snel gemaakt en het wachten op een lift begon. Toen na een uur nog steeds geen enkele auto was gestopt herzagen we onze strategie en namen we tram 15 naar knooppunt Ypenburg. Daar hebben we eerst een kopje koffie genuttigd (mmm… koffie…), en toen gingen we weer liften. Na ongeveer 1 minuut kwam er een grote leasebak aanrijden. De bestuurder bleek een joviale manager van 50 Esso benzinestations. Met zijn cruise control op 160 km/h bracht hij ons naar een Q8 station vlak voor Breda. We kwamen daar omstreeks 8:30 aan. Dat ging dus wel goed, en vol goede moed spraken we de tankende en/of pauzerende bestuurders aan. Al na 5 minuten was er een vrouw die naar Antwerpen ging. Maar ze vond het eigenlijk niet zo fijn om lifters mee te nemen. We besloten het dan daar maar bij te laten. Na nog eens 2 uur wachten baalden we enorm dat we niet aangedrongen hadden… Toen kregen we een lift van een Indo-Duitse-Italiaanse-Spaanse-Nederlandse-weetikveelwatnogmeer- man (een typische Boudewijn) en een Spaanse vrouw, Daniëlle geheten. Boudewijn & Daniëlle brachten ons naar Antwerpen en we kwamen daar om 10:30 aan. Blij dat we in België waren, het land van de snelle lifts, gingen we langs de kant van de weg staan. En ja hoor, in 5 minuten stopte er een bestelbusje. Hij had alleen maar 1 stoel vrij. Dat kon ons niet schelen (het was maar een ritje naar Gent) en we stapten in. Nadat de beste man was uitgepraat over zijn werk, hij maakte patés voor moslims (vermoedden we, hij was moeilijk verstaanbaar. Tot slot adviseerde hij óns om goed Nederlands te leren praten… (Lille is ook wel Rijsel), stonden we op een benzinestation bij Gent. Tijd voor een korte pauze. Uitgerust en voldaan stonden we op om verder te liften. Op dat moment kwam er iemand naar ons toegelopen die vroeg of we een lift wouden. ‘Tuurlijk! Deze jongen zag er halfruig uit: staartje, baardje. Maar zodra hij zijn bril opzette veranderde hij op magische wijze in professor Barabas. Hij zette ons af net voor de grens op een benzinestation. En toen was daar Sebastian, de Engels pratende (!) Fransman. Hij moest naar Parijs en verheugd stapten we in. Na een lange rit waarbij hij zijn cruise control ook op 160 km/h instelde, en de meest relaxte muziek opzette (wou hij in slaap vallen?) bracht hij ons om Parijs heen (ri. Rambouillet). Alleen zette hij ons niet af op de snelweg, maar langs de route nationale, maar wel bij een benzinestation. Het was toen 18:00, dus het begon al donker te worden. Na een eetpauze liftten we verder. Om 19:00 werden we meegenomen door een jongen met een enorme rammelbak. Alles wat los kan zitten zat los. Volgens hem was Den Haag bekend om twee dingen: het proces Milosevic, en de nucleaire kernreactor. Maar ook deze jongen ging niet naar de snelweg. Hij zette ons af in pittoresk Chartres, een stadje aan de snelweg. We kwamen daar aan om 20:00. Omdat we niet aan de snelweg stonden, en het te donker was om gemakkelijk meegenomen te worden als je niet bij een benzinestation staat, en het eigenlijk wel een heel leuk dorpje was besloten we hier gewoon te overnachten. We namen een kamer in een hotel. Niet zomaar een hotel, maar een klassiek, sjofel hotelletje. Lelijk behang, lelijke nachtkastjes, lelijk lampje, TV met maar 6 zenders, minidouche en te krappe WC. Fantastisch dus. Na dit geregeld te hebben gingen we het dorpje even bekijken. Het had een oud centrum met een enorme, prachtige kathedraal in het midden. Het bleek dat in deze kathedraal de keizers gekroond werden. Erg mooi en indrukwekkend. Na wat ge-ooh en ge-aahd te hebben gingen we een cafeetje in. Daar bestelde we een grand ‘Gothic’ bier. Dat bleek dus een liter bier te zijn en erg lekker (mmm… bier…). Daan nam er twee van. Annegreet wou nog een petit Gothic, maar de fust was leeg. Dus nam ze George Killian Lett. Dat was niet lekker! Dat dat mogelijk is… Na dit privéfestijn gingen we maar slapen. De volgende dag ging om 7:00 de wekker. Omstreeks 8:00 liepen we weer buiten. We besloten om maar naar de oprit van de snelweg te lopen. Dat bleek nog een *(#&@$-eind te zijn. Maar op 5 kilometer van de oprit vandaan kregen we een lift (inmiddels was het al 10:00 uur). Hij ging naar Le Mans en met handen en voeten wisten we duidelijk te maken dat we op een benzinestation langs de snelweg bij Le Mans afgezet wouden worden (we konden allebei slechts gebrekkig Frans). Daar werden we om 11:45 afgezet. Na een korte pauze kregen we een lift naar Rennes. Eindelijk het eind in zicht! Het was een echtpaar dat hun kinderen gingen ophalen bij de tante. De auto had een navigatiesysteem, dus om 13:00 uur werden we bij Marjoke voor de deur afgezet! Over het weekend zelf kunnen we kort zijn. Er waren AV ers, er was bier, kortom het leven in Rennes was goed; mede mogelijk gemaakt door amica Hartog. Het plan voor de terugweg was om op zondag te liften naar Parijs, daar te overnachten en op maandag weer Den Haag op te zoeken. En zoals de titel al terecht doet vermoeden is ons dat niet gelukt… Na drie uur (!) lopen/liften, kregen we vanuit Rennes eindelijk een lift naar Laval, waar we op een hele slechte plek werden afgezet. Echt dikke shit! Een heel aardig Portugees vrouwtje, stopte om ons te vertellen dat we op de verkeerde weg stonden te liften, le Mans was de andere kant op. Wij legden haar uit dat we via de tolweg wilden reizen, toen wilde ze ons wel meenemen en heeft ons afgezet bij de oprit naar de tolweg, ode aan dit Portugese dametje! Helaas was dit ook onze laatste goede lift van die dag. We kregen nog een lift naar le Mans, maar vanaf toen stonden we stil. In het donker en in de regen hebben we daar gestaan, niemand wilde ons meenemen! In de verte zagen we gelukkig een lichtje branden. We zijn naar de boerderij gelopen en hebben aan die mensen om onderdak gevraagd. Helaas zo mooi mocht het ook weer niet zijn, we werden doorverwezen naar een hotel even verderop. Toen we de oprit weer afliepen zagen we opeens dat op bijna elk reclamebord dat er stond (en dat waren er nogal wat…), een hotel stond vermeld! Hadden we eerst dus helemaal niet gezien! Zo hebben we er op zondag in totaal dus zeven uur over gedaan om 200 km verder te komen. Life is sweet, life is bitter. De volgende ochtend weer uitgeslapen en wel aan de rest van onze tocht begonnen. Ook vandaag weer een slechte start. De eerste lift naar de andere kant van le Mans kregen we pas na een uur. Een vriendelijke voetganger heeft ons de weg gewezen hoe we op weg konden komen. Er was halverwege een bushalte. Één bus ging onze kant op en reed maar één keer in het uur. Het geniale was dat die bus er precies op dat moment aan kwam rijden! Heerlijk! Wij erin gesprongen en weer een stukje verder op weg geholpen. Twee liften en twee uur verder stonden we eindelijk op een goed punt voor de richting Parijs. Na niet al te lange tijd werden we meegenomen door een vrachtwagenchauffeur. Hij was blijkbaar erg blij met de aanspraak, want hij begon spontaan zijn levensverhaal te vertellen. Het bleek te gaan om een ex-Hell’s Angels man. Dus nu weten we ook daar alles van af. Hij zou ons op weg helpen door ons langs de A1 boven Parijs af te zetten. Na een rit door Parijs waarbij hij met zijn vrachtwagen reed alsof het een Mini was zette hij ons af op een goede liftplek, zo zei hij. Hij kon zoveel vertellen. Hoewel elke Fransman in die buurt zei dat dit een goeie plek was, hebben wij het tegendeel ervaren. Drie-en-een-half uur hebben we gewacht op een lift! Ondertussen hebben we een nieuw record gevestigd: de kortste lift. Van een benzinestation voor vrachtwagens terug naar dezelfde plek waar we toen al een paar uur stonden, ongeveer 50 meter verder… Uiteindelijk was het half zes toen we besloten om het op te geven en met de trein verder te gaan. Annegreet moest namelijk die avond thuis komen om morgen naar haar stage te gaan. Wij de bus naar Gare du Nord gepakt. Daar erachter gekomen dat treinkaartjes met de Thalys waanzinnig duur zijn! Op dat moment belden JP en Agnes vrolijk op om te zeggen dat zij nu net boven Parijs zaten bij een benzinestation nadat hun carpoolbuddy ze afgezet had. Aangezien dat vlakbij was dachten wij: ‘dan kunnen wij ook verder’. Wij dus lopen naar het begin van de A1 in Parijs. Geen liftplek. Taxi genomen naar de eerste benzinestation en vandaar kregen we in een kwartier een lift van een jongen die over de tolweg naar Arras moest. Hij beloofde ons 6x om ons op een benzinestation af te zetten en zowaar: hij hield woord. Op het benzinestation kwam na tien minuten een Nederlander aanzetten met zijn vrouw. Wij vragen, maar hij antwoordde: ‘We hebben net wat slecht nieuws gehoord, dus we zijn niet in de stemming…’. Wat nou ‘niet in de stemming? Het is inmiddels tien uur ’s avonds en we willen verder! Maar goed, wat doe je eraan? Na tien minuten vergeefs andere liften proberen te regelen stapte de vrouw uit en vroeg ons of wij nog steeds een lift wouden. Natuurlijk wouden wij dat. En zo werden we door deze Nederlanders naar het station in Breda gebracht. Vandaar met het openbaar vervoer naar Den Haag waar deze geslaagde reis eindigde om 02.00 u. Voor de statistiekenliefhebbers: Totaal aantal lifts: 18 Totale reistijd heenweg (vertrek tot aankomst): 30 uur Totale reistijd terugweg (vertrek tot aankomst): 35,5 uur Kortste lift: 50 meter Geschatte aantal kilometers gelopen: 30 kilometer Vervoerskosten: 15 euro Aantal overnachtingplaatsen: 3 Langste wachttijd: 3,5 uur Hoogste IQ liftgever: 140 (eigen bedrijf in India) Laagste IQ liftgever: 80 (schrijft m van km met een vierpoot) Hoogste snelheid: 170 km/h Laagste snelheid: 85 km/h Kortom: Wij hebben verreweg het leukste liftweekend gehad.